gerçekten de Konstantinopolis olması. Zaten tarih kitaplarınıza bakacak olursanız, İstanbul şehrinin adının 1933 yılında kabul edilerek resmileştirildiğini görebilirsiniz.

Tabii ki o dönem şehre İstanbul diyenler de vardı halk arasında, hatta özellikle 1800 yılından sonra İstanbul adı halk arasında tamamen yaygınlaşsa da, 1453 yılında Osmanlı İmparatorluğu tarafından fethedildiğinde şehrin adı Konstantiniyye olarak kabul edilmiş ve bütün resmi yazışmalarda bu isim kullanılmıştı. Kısacası ortada ne Türk düşmanlığı ne de başka bir şey var diyebiliriz.

Şehrin adı ne olursa olsun Ubisoft yetkilileri İstanbul’u kalabalık, multi-kültürel ve egzotik bir şehir olarak tanımlıyorlar bunu belirtelim. Şehrin dört ana bölgeye bölünerek, Konstantin, Beyazıt, İmperyal ve Galata olarak oyun içerisinde yer alacağını belirtmişler.

Şehirde yüksek herhangi bir noktaya tırmandığınızda (İstanbul yedi tepe misali) Ayasofya’yı kesin olarak görebileceğimiz belirtilmiş. Bu arada yalnızca Ayasofya’yı değil, şehrin diğer büyük tarihi eserlerini de görme fırsatımız olacak. Oyun yapımcıları şehri modelleyebilmek adına İstanbul’a geldiklerini ve şehrin tarihi dokusunu hala koruyor olmasına oldukça şaşırdıklarını belirtmişler.

Game Informer editörleri, Ubisoft’un kendilerine şehri yukarıdan gösteren bir teknoloji videosu izlettiğini ve şehrin devasa olduğunu belirtiyorlar. Şehir için en az Roma kadar yoğun ama emin olun ki ondan çok daha büyük bir şehir diye bahsedilmiş.

İstanbul gibi çok nüfuslu ve yoğun bir şehri oyuna yansıtmalarının kendilerini oldukça zorladığını belirten Ubisoft yetkilileri, bu iş için 200 kişinin çalıştığını belirtmişler. Yalnızca onlar değil Ubisoft’un Amerika dışında yer alan diğer stüdyolarının da oyunun yapımı için çalıştıklarını yani dev bir ekiple birlikte serinin son halkasını hazırladıkları söyleniyor. Ubisoft bu ekip için tarihimizin en büyük oyun geliştirme ekibi oldu diyormuş.

Bir tek İstanbul mu olacak?

İstanbul oyunun büyük bir bölümünü kaplıyor olsa da, oyunun geçtiği tek bölge burası olmayacak. Oyunda ayrıca Kapadokya’yı da görme fırsatımız olacak. Bu bölgenin yerin altında bulunması, birbirinden karışık tünellerle dolu olması ve Ezio’nun en büyük düşmanlarının altında yer alıyor olması nedeniyle, Assassin’s Creed tarihinde görülmemiş bir deneyim sunacak deniyor.

Kapadokya için 10.000 kişinin yüz yıldan fazla süre yaşadığı devasa bir bölge olarak bahsediyor Ubisoft’tan Alex Amancio. Oyunun açılışı ise serinin sevenleri tarafından hemen hatırlanacak olan Masyaf Kalesi’nde yapılacak. Ezio 50 yaşında ve Masyaf Kalesi’ne gelerek, ondan önce yaşayan ve bilgeliğiyle tanınan Altair’i aramaya koyulacak.

Bilindiği üzere Ezio hiç bir zaman bir Assassin olmayı istememiş, hayat şartları onu bu mesleğe yönlendirmişti. İşte şimdi o Ezio, geçmişine bakacak ve kendine soracak: “Acaba olmak istediğim gibi bir hayat yaşayabildim mi?”

Oyun Masyaf’ta başlayacak ve Altair’in izinden giden Ezio, o dönemin Tapınak Şövalyeleri tarafından Masyaf Kalesinin istila edilmiş olduğunu görecek. Bunun üzerine Masyaf’tan toplamaya başladığı izler onu İstanbul’a kadar sürükleyecek ve serinin son macerası tüm dünyaya uzun yıllar boyunca ağzı açık olarak baktıran İstanbul’da sona erecek.

Ezio’nun İstanbul’a geldiğinde amacı, Masyaf Kalesi’ni kurtarmak amacıyla toplaması gereken beş mührün sonuncusunun İstanbul’da Tapınak Şövalyeleri tarafından ele geçirilmiş olması. Ezio’nun bu mührü alabilmesi için şehrin önde gelen yöneticileriyle sıkı fıkı olması ve onlara yardım etmesi gerekecek.

“Tapınak Şövalyeleri çoktan bu mührü aldılar ve sizin yapmanız gereken öncelikle bu şövalyelerin kimler olduğunu bulmak. Ardından onları kimin yönettiğini öğrenerek mührü geri almak olacak.” sözleriyle açıklamış Alex Amancio bu durumu. Ezio İstanbul’a adım attığında, Yusuf Azim adındaki usta suikastçi ile tanışır.

Yusuf Azim karakterinin Ezio’ya oyun boyunca birçok yardımda bulunacağı ve oyuna yeni eklenen “Hook Blade” adındaki tırmanma, tutunma aletini de Ezio’ya onun vereceği söyleniyor. Hatta Yusuf Azim, Ezio’nun bu aleti ilk kez görmesine çok şaşıracakmış.

Burada önemli bir nokta var. Öncelikle Ezio’nun kökenlerinin bir şekilde Bizans’a dayanması ve Bizans Kralı’nın Tapınak Şövalyeleri ile sırt sırta vermiş olması nedeniyle, Ezio büyük bir ikilem içerisinde kalacak. Fakat oyunda Bizans Kralı Manuel Palaeologos’un Tapınak Şövalyeleri’ne zorla bağlı olduğu ama gerçekten onların yanında yer alıp almayacağının şimdilik açıklanmayacağını belirtmiş Alex Amancio.

Tarih karmaşasına son!

Kısacası, oyun tam olarak I. Selim, yani Kanuni Sultan Süleyman’ın babası Yavuz Sultan Selim’in tahttan ineceği ve yerine Kanuni Sultan Süleyman’ın geçeceği dönemi anlatıyor. Bu şekilde de oyunun hangi dönemde geçip hangi dönemi anlatacağı tartışmalarına da bir nokta koymuş oluyoruz artık. Tabii ki oyunun kronoljik kurgusu bilinmiyor ama kapsayacağı dönem bu dersek, kesinlikle yanılmış olmayacağız.

Ezio, İstanbul’da 1. Selim’in kardeşi, Şehzade Ahmet ve o dönem 17 yaşında olan Süleyman ile tanışacak. Özellikle 17 yaşındaki bu gencin ne kadar ihtişamlı bir lider olabileceğini sezen Ezio, Süleyman’a oyun boyunca birçok konuda yardımcı olacak ve onu destekleyecek.

Aynı şekilde Süleyman’da oyun sırasında yavaş yavaş Süleiman The Magnificent yani Muhteşem Süleyman olarak anılmaya başlayacak. Ezio aynı zamanda artık kadınlarla gönül eğlendirmeyi bırakarak aşık olacağı kadını bulacak. Bu kadın ise İstanbul’da bir kitapçı dükkanı sahibi olan Sofia Sorto olacak.

Oyun boyunca aradığımız mühürleri buldukça, mühürlerin aslında basit mühürler olmadığı, Ezio’nun atalarının sakladığı ve dünya üzerinde yaşayan ilk uygarlığa ait kutsal emanetler olduğu anlaşılacak. Şöyle bir düşünürsek Desmond, Animus’a bağlanarak Ezio’nun anılarını yaşıyordu. Belki de bu kutsal emanetler, Ezio’nun atası Altair’in anılarına hükmetmesini sağlayacak anahtarlar olabilir ne dersiniz?

Bunların haricinde Assassin’s Creed: Revelations direkt olarak Altair, Ezio ve Desmond’ın birbirleriyle iç içe geçen hikayesini sonlandırmayı hedefliyor. Yani Ezio ve Altair ile olan birlikteliğimiz bu oyunla birlikte sona erecek. Şahsi fikrim olarak Ubisoft’un bu seriye son vereceğini düşünmediğimden ileride yeni karakterlerle tanışma şansımız olacak gibi duruyor şimdilik.

Yeni oyun, yeni araçlar, yeni silahlar…

Her Assassin’s Creed oyununda yeni bir araç ya da silahla tanıştığımız gerçeğini hepimiz biliyoruz. Fakat bunlardan hiçbiri bu oyunda yer alacak olan “Hook Blade” yani “Kanca Bıçak” diyebileceğimiz araç kadar oyunun oynanışına ve gidişatına etki etmemiştir.

Dediğimiz gibi Ezio, İstanbul’a geldiğinde bu icattan bihaberdir. Yusuf Azim usta, kendisine bu buluşu anlattığında ve cevap olarak “hiç bir fikrim yok” cümlesini duyduğunda oldukça şaşıracak çünkü o dönem İstanbul’da Assassin’ler arasında oldukça sık kullanılmaya başlamış bir araç Hook Blade.

Hook Blade’in ne olduğunu biraz daha açmamız gerekirse, bu aracı, Batman’in kullandığı Line Launcher’a benzeyen ve Ezio’nun gizli bıçaklarına eklenmiş bir parça gibi düşünebilirsiniz. Kıvrımlı uçları sayesinde kanca etkisi yaratan bu araç, “ziplines” adı verilen noktalarda kullanıldığında çatılardan çatılara geçişinizi sağlayacak.

“Zipline ne ola ki?” diye soranlardansanız eğer, hala günümüzde bazı apartmanların arasında görmeye devam edebileceğiniz, iki bina arasına asılan ve makaralı sisteme sahip olan ve bir poşet ya da sepet bağlanarak apartman daireleri arasından birbirinize çeşitli cisimleri göndermeye yarayan halat sistemi dersem sanırım anlatabilmiş olurum.

Her neyse, Hook Blade sayesinde İstanbul’u gezmeniz yüzde 30 oranında hızlanacak ve oyun sırasında yapmakta olduğunuz “Free Run” çok daha eğlenceli bir hale gelecek diyor Alex Amancio.

Hook Blade’in oyunun dövüşlerine de aynı oranda etkili olacağını söyleyelim. Onun sayesinde çatılardan geçerken düşmanlarınızın üzerine atlayabilecek ve savaşlar başlatabileceksiniz. Ayrıca Hook Blade’i düşmanlarınıza atarak onları itip çekebilmek gibi aksiyonlara da sahip olacaksınız.

Bu Hook Blade sayesinde savaşlardan kaçmanız da mümkün olacak diyen Amancio, durumu şöyle anlatmış. Örneğin görünmek istemediğiniz bir yerde bir düşmana göründünüz ve üzerinize gelmeye başladı diyelim. Bir anda üzerine doğru koşmaya başlayacaksınız, Hook Blade’i çekip düşmana saplayacak ve Hook Blade aracılığıyla kendinizi düşmanın üzerinden fırlatacak ve hiç durmadan koşmaya devam edeceksiniz. İşte Hook Blade böyle bir araç.

Bu geniş Hook Blade açıklamasının ardından, Ezio’nun kazandığı yeni bir yetenek sayesinde oyunda artık bombalar üretebileceksiniz. Aslında bu oldukça basit bir “crafting” sistemi olacağından yapımı pek de zor olmayacakmış bombaların. Fakat çok fazla çeşitin olması sayesinde oyun stilinize uygun bombalar yaparak kendinizi sürekli olarak içerisine düştüğünüz durumları, ürettiğiniz bombalarla çözerken bulacaksınız diyor Amancio.

Oyunda 300′ün üzerinde farklı bomba çeşidi olacak ve bunların da yarattığı etkiler ve güçleri kullandığınız malzemelere göre değişecek. Bombalardan biri flashbang etkisi yaratırken, diğer biride sis bombası olacak. Bu sis bombaları eski oyunlardaki Smoke Bomb’un yerini alacakmış.

Kartal Gözü gitti, Kartal hisleri geldi

Ezio eski oyunlara göre artık çok daha zeki ve bilge olacağından, Eagle Eye yerini Eagle Sense denilen bir sisteme bırakmış. Ezio’nun hislerinin atalarından kaynaklı olarak evrimleştiğini belirten Amancio, bu hislerin Ezio’ya, uzakta konuşanların cümlelerini duyabilmek, heyecanlanan bir rakibinin kalp atışlarını duyabilmek gibi yetenekler kazandıracağını söylüyor.

Eagle Sense sayesinde uzaktaki bir düşmanınıza odaklanabilecek ve geçeceği yolları önceden kestirerek ondan kaçabilecek, tuzak kurabilecek, pusuya düşürebilecek ya da yoluna bombalar döşeyebileceksiniz. Özellikle bu alışılmadık 6. his olgusu oyunun ne şekilde bir aşama kaydettiğini göstereceğinden eminim ki oyunun sevenleri tarafından çok beğenilecektir.

Tüm bunların haricinde oyunun oynanışı ile ilgili de büyük değişiklikler geliyor diyor Amancio. Ezio bu oyunda usta suikastçi olarak yer alacak ve gençlere mental açıdan yardımcı olmak zorunda olacak. Ayrıca Assassin’ler ile Templar’lar arasında varolan ve İstanbul sokaklarına kadar uzayan bir savaşı bitirmek de Ezio’nun elinde olacak. Alex Amancio, Brotherhood’daki “Borgia Towers” sistemini oldukça beğendiklerini ve önce bu sistemden yola çıktıklarını fakat sonuç olarak bambaşka bir şey elde ettiklerini söylüyor.

Oyunda her bölgede Assassin’s Den denilen mekanlar olacak. Bu bölgeyi ele geçirebilmek için orayı işgal etmiş olan Templar’ları temizlemek zorunda olacaksınız fakat bu sistem her Assassin’s Den’de yeni bir hikayeyi anlatarak size sunulacağından eski Borgia Towers’tan çok daha farklı bir deneyim sunacak gibi geliyor bana.

Her bölgeyi aldığınızda artık orası sizin İstanbul içerisindeki gizli bölgeniz olacak. O bölgedeki binalara çeşitli iyileştirmeler yapmanıza olanak sağlıyacak. Bölgeyi ele geçirip binalara yükseltmeler yaptığınızda ise o bölgede daha fazla “Zipline”lar oluşacak ve etrafta dolaşmanız çok daha kolay bir hale gelecek. Yani Ubisoft yine bize oyunun senaryosunu oynamadan önce tüm İstanbul’u aldıracak desenize siz şuna.

En büyük farklılık ise, Brotherhood’da bir Borgia Kulesi’ni aldığınızda onun sonsuza kadar sizin buyruğunuzda kalıyorken, İstanbul’da işler daha karışık olacak. Bir Assassin’s Den’i aldığınızda oraya Tapınak Şövalyeleri saldırabilecek ve siz orayı korumak zorunda kalacaksınız. Bu sistem bana Grand Theft Auto: San Andreas’ta varolan bölge sistemini hatırlatmadı değil hani.

Fakat şehir oldukça büyük olduğundan bu iş Assassin’s Creed: Revelations’ta dev bir şehirde Tapınak Şövalyeleri ile satranç oynamaya benzeyecek. Görevinizi yapmanız gereken bir bölgeyi ele geçirerecek daha avantajlı konuma gelmek, o süreçte saldırılan başka bir bölgeyi korumaya çalışmak oyuna oldukça renk katacak orası bir gerçek.

Desmond’un yolculuğu

Eğer Brotherhood’u oynamadıysanız, yazının bu bölümünü atlamanızı tavsiye ediyorum. Zira hikayenin gidişatı ile ilgili önemli bilgiler içerecek. Neyse, eğer Brotherhood’u bitirdiyseniz, oyunun sonunda Desmond’un komaya girdiğini de hatırlarsınız. Animus’a girip girmeyeceği konusunda bir bilgimiz olmasa da, Desmond’un bu kez kendi bilinçaltında Animus’un yükleme ekranı olan The White Room’da ve hikayenin akışı ile ilgili önemli bilgiler içerecek olan The Black Room’da varolacağını biliyoruz.

Desmond hakkında bundan başka bir bilgi verilmediği için yazacaklarımız tahminden öteye gidemiyor. Yalnızca tek bildiğimiz, Desmond’un girmiş olduğu komadan uyanabilmesi için, kendi çatırdayan aklını tamir etmesi gerekeceği. Bunu yapabilmesi için de, Altair, Ezio ve kendisi arasındaki  önemli bir anı yaşayarak çözümlemesi gerekecek. İşte yalnızca bu önemli an onun uyanmasını sağlayacak. Bu son sözler de Alex Amancio’ya ait.

Sonuçta Desmond, Animus tarafından tahribata uğrayan tek kişi değil diye de ekliyor Amancio. Bu bölümde en çok merak edilen, The Black Room adı verilen bölgenin bizlere Desmond’un bilinçaltı dışında neler gösterecek olduğu eminiz ki. Ben en az sizler kadar bu konuyu merak ediyorum sevgili okuyucular.

Son sözler…

Oyunun çoklu oyunculu seçenekleriyle ilgili bir haber yapmış olduğumuzdan ve tüm detayları ortaya dökmüş olduğumuzdan tekrar bahsetmemeyi seçtim. O detaylara da buradan ulaşabilirsiniz. Sonuç olarak sanırım aklınızda kalan birçok soruyu ekarte etmeyi başaracağını düşündüğümüz bir makale çıktı ortaya. İşte yeni Assassin’s Creed hakkında bugüne dek edinilen tüm bilgiler bu kadar.

Assassin’s Creed: Revelations piyasaya sürülene dek ya da birkaç oyun içi video yayımlanana dek merakımız sürecek belki ama en azından uzun süre beklemeyecek oluşumuz bize ilaç olacak bu dönemde. Sonuçta oyun bu yıl içerisinde oyuncularla buluşacak ve büyük ihtimalle serinin son ama en iyi oyunu olarak tarihteki yerini alacak. Ben bıçaklarımı biledim  ve beklemeye başladım. Size de hazır olmanızı tavsiye ediyorum.

Ayrıca Ubisoft’ta da bir kaç sorunuz olduğuna eminim. Subject 16 kimdir? Lucy, Rebecca ve Shaun’un son durumları ne oldu? İlk uygarlığa ne oldu? Juno ve Minerva’nın ilk uygarlıkla bağlantıları nedir? Altair’e ne oldu? Altair, Ezio ve Desmond arasındaki bağ nedir? neden bu üç karakter dünyanın kaderini değiştirecek kadar önemliler? Son tapınak nerede?

İşte bu sorulara Ubisoft cevap vermek zorunda. Alex Amancio ise bu konuda cevapların hepsine ve hatta daha fazlasına ulaşacağımızı söyleyerek içimizi rahatlatıyor. Eğer sözlerinde dururlarsa, serinin sevenleri yıllardır bekledikleri tek şeye kavuşmuş olacaklar. O şey ne mi? Tabii ki cevaplar…

Yeni bir bebek, insanoğlunun geleceği için her zaman büyük bir umut ışığıdır. Henüz tertemiz ve hiçbir günaha bulanmamıştır. Fakat milyarda bir ihtimal de olsa, herkesin kaderini değiştirebilecek bir doğum gerçekleşebilir. Samara, beyazperdenin minik şeytanıydı. Alma ise, sanal dünyanın. Monolith’in sinemadan esinlenerek kurguladığı F.E.A.R., 3 numaralı oyunda başrolü bir bebeğe veriyor, hem de henüz doğmamış olan bir bebeğe. İşte Alma bu sebeple daha tehlikeli, kozları daha sağlam…

F.E.A.R. ile 2005 yılında tanışmıştık. Çıkmadan önce yayımlanan videolarla görsellik anlamında şov yapan oyun, piyasaya sürülmesiyle de FPS türüne önemli katkılarda bulunmuştu. Herhalde bunlardan en önemlisi de, çok iyi tasarlanan düşman yapay zekasıydı. Zaten korkutucu yapısıyla oyuncuları diken üstünde tutmayı becerebiliyor, bir de bu özelliği etrafınızı her yandan saran düşman faktörüyle birleşince, hiç rahat nefes almanıza izin vermiyordu.

F.E.A.R., birçok ödüle layık görüldü ve ilgi gören PC versiyonunun ardından konsol sürümleri de geliştirildi. Ancak ilk oyundaki parlak tablo, sonraki iki eklenti paketiyle yok oldu gitti. Farklı stüdyolar tarafından hazırlanan Extraction Point ve Perseus Mandate, beklentilerin altında kalarak ezildi. Zaten ilk oyunun ardından Monolith ile yayıncı firma arasında yaşanan aksilikler, bu durumun oluşmasına zemin hazırladı denilebilir. Monolith’in Warner Bros. ile anlaşması ve ardından F.E.A.R.’ın haklarını satın almasıyla birlikte, serideki ikinci yükseliş dönemi de başlamıştı.

Yine de akıllarda ilk oyunun başarısı, sektördeki olumlu etkisi vardı. Dolayısıyla 3 numaralı oyun için geri sayım başlamak üzereydi, derken Monolith çekildi aradan ve projenin ana sorumlusu olarak Day 1 Studios çıktı sahneye. Tabii bu endişe verici olabilirdi. Daha önce Day 1 Studios, F.E.A.R. oyunlarını konsollara portlama görevini üstlenmişti ve F.E.A.R. serisinde yenilikçi hiçbir rol üstlenmemişti. Dolayısıyla F.E.A.R. 3 ilk oldu ve defalarca ertelenmesinin ardından nihayet raflarda yerini aldı.

Bakalım Alma, hala korkutucu mu? Bizi ne gibi yenilikler karşılıyor ve en önemlisi ise, F.E.A.R. 3 başarılı mı?

İlk oyundaki felaketlerin ardından, ikinci oyunun finaline doğru yaşananlar, bu yeni yapımın temel taşını oluşturuyor. Evet, Alma hamile! Ve doğmak üzere olan bu çocuk, tüm insanlık ırkının ortadan kalkmasına sebebiyet verecek kötülüğü de beraberinde getirecek. Zaten ortada First Encounter Assault Recon timi adına bir şey kalmamış. Kontrolümüzdeki karakter, daha doğrusu karakterler Point Man ve Paxton Fettel.

Kardeşim benim!

Bugs Bunny çizgi filmlerinin başlangıcını andıran Warner Bros. logosunun ardından başlayan yapımda, Point Man’in paralı askerler tarafından ele geçirildiğine ve sorgulandığına şahit oluyoruz. Bu durum karşısında soğuk kanlılığını koruyan Point Man, Fettel’in gelişiyle özgürlüğüne kavuşuyor ve Alma’ya karşı güç birliği ederek yola koyuluyor. Point Man iyi bir asker, ancak onu asıl iyi yapan, Paxton Fettel. Adamımız ne zaman zor durumda kalsa, Fettel yardıma koşuyor ve özel güçleriyle olaya müdahale ediyor. Tabii şimdi diyebilirsiniz, madem bu kadar güçlü, neden her şeyi bir çıprıda halletmiyor? Çünkü Fettel’in de bazı limitleri var ve bunu, Point Man’in ardından Fettel’ı kontrol ettiğinizde göreceksiniz.

F.E.A.R. 3′teki yeniliklerden söz edelim öncelikle. Oyuna eklenen yeni siper alma sistemi ve kayarak düşmanların arasında ilerleme fonksiyonu, oynanışa dinamik bir katkı sağlamış. Yoğun düşman saldırısına maruz kaldığımızda (ki genellikle) objelerin arkasına siper alabiliyor ve karşı saldırıya geçebiliyoruz. Düşmanları faka bastırma konusunda ise, kayıp geçme olayı gayet şık. Önünüzde iki asker ve aralarında da ufak bir boşluk var diyelim. Koşarak üzerlerine gidin, bu sırada zamanı yavaşlatın (Evet, bullet time olduğu gibi duruyor) ve kayarak aralarından geçip, arkadan ateş edin! Bu gibi saldırı çeşitleri, oyundan zevk almanız için önemli. Direkt vurayım, öldüreyim, kapıyı açayım diye ilerlemeyin derim. Özellikle zamanı yavaşlatıp saldırıya geçtiğinizde, etraftaki envai çeşit obje ve düşman, yoğun görsel efektlerle dolup taşıyor, hatta ekrana sığmıyor.

Bunca akraksiyonun ardından biraz tecrübe kazanmalıyız değil mi? Böylelikle gelişim sistemine ve oyun içi ödüllere merhaba diyoruz. Görev tamamladıkça karakterimiz gelişiyor. Ayrıca ödül ağacı listesinde yer alan şıkları yerine getirerek de oyundan maksimum tad almaya çalışmalıyız. Otomatik tüfekle 20 adam öldür, pistol ile 30 adamı kafasından vur, bıçakla 5 askeri ortadan kaldır gibi. Ayrıca ölü askerlerin ruhlarını emerek de puan kazanıyoruz.

Aksiyon demişken, bunda tabii ki kullandığımız silahların da büyük payı var. İkili Uzi, otomatik tüfek, roket atar, keskin nişancı tüfeği ve tabii ki pompalı tüfek. Özellikle yavaşlatılmış oyun modunda pompalı tüfekle yakın mesafe mücadelelere girmenizi öneririm. Kan gölüne dönüyor ortam, kan, kan!

Alma’dan hediyeniz var

Lineer bir oyun yapısına sahip F.E.A.R. 3. İlerlemek için pek alternatif seçeneklerimiz bulunmuyor. Ancak kıyıda köşede kalmış ufak boşluklar, karanlık odalar veya yıkık dökük barakalar görebilirsiniz. Buraları da kontrol etmeyi ihmal etmeyin, bazı sürprizlerle karşılaşabilirsiniz.

F.E.A.R. serisinde en çok eleştiri alan noktalar, kısıtlı bir renk paletine sahip olması ve mekan tasarımlarının fazlasıyla tekrar etmesiydi. İkinci oyunda bunun üstesinden bir nebze gelinmişti. F.E.A.R. 3 ise, işi daha da ileriye götürmüş. Hem iç, hem de dış olmak üzere birçok farklı mekan tasarımı bulunuyor oyunda. Fakat dikkatimi çeken ise, bu yeni eklenen siper sisteminin fazlasıyla gözümüze sokulması. Zira birçok noktada siper almamız için objeler bulunuyor, ki “aman gelin burada mutlaka siperde durun. Çünkü bu özelliği bunun için oyuna koyduk” dercesine bir etki yaratmış.

Bölüm aralarında karşılaştığımız videolar, geçmişi irdelemeye devam ederken, geleceğe dair de ipucları veriyor. Sinema üstadı John Carpenter’dan bu konuda destek alan yapım, bence fazlasıyla aksiyona çevirmiş ibreyi. Tamam, önceki üyelerde de yoğun çatışmalar yaşıyorduk, fakat F.E.A.R. 3′te korku fazlasıyla azalmış, yerini arada sırada kendini gösteren gerilim duygusuna bırakmış. Bunda hala eski yöntemlerin kullanılmasının da payı var aslında. Bir kapıyı açmak için harekete geçiyorsunuz diyelim. Bir anda Alma’nın yüzü beliriyor ekranda. Karanlık bir odaya doğru yol aldınız, aniden bebek ağlamaları duyuyor ve hemen ardından yerde kanlı ayak izlerine tanıklık ediyorsunuz. Eh, bunlar artık eskimedi mi sayın yapımcılar? Albenisi olabilir hala, ama kesinlikle eskisi gibi değil.

“Yapay”ım ben yapay

Kural 1: Eğer önünde bir düşman varsa, onu etkisiz hale getirmelisin.
Kural 2: Eğer önünde bir düşman varsa ve vurulmamak için bir kutunun arkasına saklanmışsa, o hala oradadır. Kaybolması çok zor bir ihtimaldir.
Kural 3: Bomba atarken, bunu neden söyleme ihtiyacı hissediyorsun ki? Amacın düşmanını öldürmek değil mi? E düşmanına haber vererek onun ölmesini mi engelliyorsun? O zaman senin gerçek amacın ne? Takım arkadaşlarına bilgi veriyor olabilirsin bunu yaparken, ama ya yanında hiç arkadaşın kalmadıysa?

Düşman yapay zekası kötü değil, ama çoğu oyunda karşılaşabileceğimiz zeka saçmalıklarıyla bu oyunda da karşılaşıyoruz. Yukarıda belirttiğim kurallar, F.E.A.R. 3′teki deneyimime ait. Arkadaş, 2 metre önünde duruyorum, bana ateş ediyorsun. Korunmak için kutunun arkasına saklanıyorum. Herif bağırıyor “Hedef kaybolduuu, onu hemen bulmalıyızzz.” Eh be adam, önündeki kutuyu düşünmek aklına gelmiyor mu hiç? Benzer durumlarla karşılaşmanız olası, ama çoğu zaman da sizi gafil avlamayı biliyorlar, dikkatli olun.

F.E.A.R. 3′te önceki oyunlarda da kullanılan grafik

Ultimate, Amazing, Noir, 2099 gibi Örümcek Adam evreninin farklı zaman dilimlerini ele alan oyunumuzda bu 4 farklı Örümcek Adam da Tablet of Order and Chaos’u bulmak için mücadele ediyor. Oyunun başlangıcında Mysterio’nun bahsettiğimiz tablet’i ele geçirmesine engel olmak isteyen Örümcek Adam savaş sırasında bu tableti kırıyor. Çeşitli yerlere dağılan tableti bulmak da yine kahramanımıza düşüyor. 4 farklı karakterimizi de bu tableti bulmak için kullanırken Madam Web de bize öğütleriyle destek oluyor. Mükemmel hazırlanan sinematiklerden sonra bu 4 farklı Örümcek Adam’ı da yöneterek öncelikle alıştırma bölümlerini tamamlıyoruz. Bu alıştırma bölümleri her karakteri hemen tanımamız için yeterli değil, çünkü Örümceklerimizin bir çok kombo ve karakter özellikleri sonraki bölümlerde açılıyor. Zaten bu kısa alıştırma bölümlerinden sonra Örümceklere alışmanız için çok fırsatınız olacak.

4 Örümcek Adamımız da birbirinden tamamen olmasa da genel olarak farklı özelliklere sahipler. Amazing, Spider-Man filmlerinden de tanıdığımız ağlarını ve dövüş yeteneklerini çok etkili biçimde kullanan en popüler örümceğimizken, Noir ise 1930′ların renksiz Amerikan sinema filmlerinden fırlamış gibi duruyor ve onun görevleri tamamen gizliliğe yönelik. Uzay çağındaki 2099 güçlü vuruşları ile dikkat çekiyor ve onun savaştığı mekanlar ise doğal olarak futuristik öğelerle süslenmiş. Ultimate’de ise yine Amazing’deki gibi aksiyona doyduğumuz hızlı dövüş sahnelerinin bulunduğu görevler bizi bekliyor. Rage özelliğinin de bulunduğu Ultimate’de düşmanlarımıza fazlasıyla acı çektiriyoruz. Beenox’ın bu tür bir ayrıma gitmesinin nedeni tabi ki oyunculara daha fazla çeşitlilik sunarak onların ilgisini çekmek. Bu tür ayrımlar oyuncuların ilgisini çekse de malesef, oyunu tek düzelikten kurtaramamış. Her ne kadar örneğin Noir ile Amazing’in bölümleri arasında büyük farklar olsa da Amazing’in bölümlerini tek başına ele aldığımızda bile oyun tekrarlıyormuş hissi verebiliyor. Farklı dünyalar yaratmayı başaran geliştirici, bu dünyaları kendi içinde bile tek düzelikten çıkarmayı bazen becerememiş. Yine de oyunu oynarken çoğu zaman sıkıldığımı söyleyemem. Sizi sürekli oyuna bağlayan bir şey var ki ben bunun 4 farklı Örücek Adam konsepti olduğunu düşünüyorum.

Oyunumuzda 4 farklı Örümcek Adam’ı da yönetirken bol bol dövüşlere giriyoruz. Gizlilik bölümlerinin bulunduğu Noir’de bile düşmanlarımızı yakalayıp yere çarpmak gibi (gizliliğe çok ama çok aykırı) aksiyonlara girmek zorundasınız. Çeşitli boyutlarda ve özelliklerde karşınıza çıkan bu düşmanlar yapay zeka özürlü olduklarından onlara bir Arcade oyunundaki gibi tekme tokat girişmeniz veya bazı hareketlere karşı zayıf olanları bularak indirmeniz mümkün. Normal zorluk derecesinde dahi düşmanlarınız sizi pek zorlamayacaktır. Örümcek ağlarınızı, yakın dövüş tekniklerinizi ve çevredeki eşyaları tutup fırlatarak düşmanları etkisiz hale getirmek genel olarak eğlenceli olsa da sıkıldığınız anlar olursa şaşırmayın. Dövüşler konusunda en çok zorlanacağınız zaman ise boss’larla karşılaşmalarınız olacaktır. Zorlayıcı boss savaşları oyunun dövüş yönünü çekici kılıyor. Üstelik bu bosslar sadece bölüm sonlarında değil, bölüm boyunca çeşitli yerlerde karşınıza da gelebiliyor. Geliştiriciyi tebrik etmemiz gereken bir nokta ise karakterlerimizi geliştirebilmemiz. Dövüş ve Karakter upgrade’leri ile gerek 4 karakterimize (sağlık barını uzatmak gibi) gerekse de her birine ayrı ayrı yeni ve gelişmiş özellikler alıyoruz. Yeni kombolar aldığınız sürece de dövüşler daha çeşitli ve eğlenceli oluyor. Örümcek Adamları birbirinden ayıran çok farklı özellikler de olduğu için aldığınız bu komboları aynı tuşlarla farklı Örümcek Adam’larda farklı şekilde yapmamız da mümkün oluyor. Bu tür çeşitlilikler dövüşlerden kopmamamızı sağladığından oyun boyunca komboları alırken elinizi korkak alıştırmamanızı tavsiye ederim.

Beenox oyuna bağlı kalmamız için farklı dünyalar ve onlarca dövüş hareketi tasarlasa da bu Shattered Dimensions’ın en üst seviyede oyunlar arasına girmesi için yeterli olmuyor. Öncelikle hikaye sunumları baştan savma yapılmış. Batman: Arkham Asylum’um mükemmel sunumunu gözünüzün önüne getirin, kendimizi bir filmde gibi hissediyorduk ve aynı mekanlara tekrar uğrasak bile oyun kendini tekrar ediyormuş hissi uyandırmıyordu. Spider-Man: SD’de ise malesef farklı mekanlarda bile oyun kendini tekrar ediyor hissi uyandırıyor. Ayrıca onlarca dövüş hareketi tasarlamak oyunun eğlencesini arttırsa da kalitesini arttırmıyor. Tamamen farklı türde olsa da ICO’da 1-2 silahla oyunu bitirmemize ve hep benzer düşmanlarla savaşmamıza rağmen hiç sıkılmıyorduk, çünkü dövüşleri yerinde ve zamanında yapıyorduk. Shattered Dimensions’ta ise düşmanlar bölümler arası ilerlerken sıkılmamamız için karşımıza çıkıyor, halbuki hikayenin sürükleyiciliği içinde karşımıza çıkmaları gerekiyordu. Tamam oyunda bölümler arası düşman öldürmek dışında da işler yapıyoruz, ama çoğunlukla düşman patakladığımız da bir gerçek.

Birbirinden farklı seslendirmelere sahip 4 Örümcek Adam da seslendirmelerinin kalitesi ile dikkat çekerken bazı boss’ların seslendirmesinin yeterince iyi yapılmaması sizi rahatsız edebilir. Ayrıca bosslar dışında diğer karakterleri de konuşurken görmeyi pek beklemeyin, zaten çerez konumundalar. Seslendirmelerin yeterli seviyede bulunduğu oyunun grafikleri ise biraz daha üst seviyede diyebilirim. Cel-shade görsel tekniğinin kullanıldığı oyunda ana karakterlerimiz ve boss’ların görüntüleri oldukça iyiyken, aynı şeyi diğer düşmanlar için söyleyemeyeceğim. Ayrıca çevrenin görüntüsü de bazen oldukça hoş olsa da vasat olduğu yerlere de rastlıyoruz. Özellikle su efektlerinin kalitesi çok düşük, bazen suyun mu yoksa betonun da mu üzerinde yürüdüğünüzün farkına varmayabilirsiniz. Noir ile oynadığımız bölümlerde de ışıklandırmalar içler acısı olabiliyor. Işığın vurduğu yerler ile karanlık bölgeler kesin çizgilerle birbirinden ayrılmış hissi veriyor. Tabi bu tür hataların nedeni biraz da cel-shade’in seçilmesi, ama gülü seven geliştirici dikenine katlanmalı, oyuncular değil. Bazı hatalara rağmen başta sinematikler ve Spider-Man’lerin tasarımları olmak üzere oyun grafiklerini beğendiğimi söylemeliyim. Genel olarak görsel konuda emek verildiği belli.

Activision’ın da itiraf ettiği gibi daha önceki berbat Spider-Man oyunları bizi bu kahramanımızın maceralarından soğutmuştu. Batman: Arkham Asylum’un bu nesilde fırtına gibi esmesi Spider-Man’in yeni oyunu Shattered Dimensions’ı olumlu yönde etkilemiş. Beenox bazı eksiklerine rağmen özellikle çizgi romanın hayranlarının çok beğeneceğini düşündüğüm bir oyuna imza atmış. Cel-shade görseller Shattered Dimensions’a daha fazla çizgi roman havası verirken, bazen saçmalayan kamera açılarını saymazsak oyunun sorunsuz kontrol mekanizmasının yanı sıra hoş seslendirmelere sahip olduğunu söyleyebiliriz. Tekrar eden bölüm tasarımları ve dövüşler sizi sıkmayacaksa Spider-Man’in bu macerasını mutlaka denemenizi öneririm. Yine de Batman: Arkham Asylum kalitesinde bir şey beklemeyin, çünkü aralarında kalite olarak önemli fark bulunuyor. Umarım bundan sonra da çizgi roman kahramanlarının oyunları böyle üzerinde uğraşılmış, cüzdanımıza göz koyma amacında olmayan yapımlarla karşımıza çıkarlar.

Bu arada şunu belirtmeden geçemeyeceğim. Bu tarz uçuş simulasyonları kesinlikle herkese hitap etmiyor. Aslında bir oyunda olabilecek en iyi özgürlük hissini bu tür oyunlarda yaşayabiliyorsunuz, fakat oyunda yapabileceğiniz şeyler çok sınırlı olduğundan alacağınız keyif pilotluğa yatkın olup olmamanıza veya uçmaktan aldığınız keyfe göre değişiyor. Düşünsenize koca bir gökyüzü ve tek yaptığınız savaş uçağınızı belirli bölgelere götürüp önünüze çıkan düşmanları vurmaya çalışmak ve çeşitli manervalarla hasarlardan sakınmak. Evet başlarda kesinlikle zevkli gelebilir, ancak aynı döngü içerisinde gittiği vakit, bu durum monotonlaşmaktan ileriye gidemiyor. Dediğim gibi pilotluğa merakı olan biri ise hiç durmadan aynı şeyleri yapmaktan büyük keyif alabilir, yani kesinlikle zevk meselesi.

Düşmanlar yapay zekanın geliştirilmesiyle dişli bir rakip olmalarına karşın aynı şeyi dost uçaklarımızı için söyleyemeyeceğim. Oyunda dost uçaklar için ağzımdan bir hayli “Bunlar ne işe yarıyor Allah aşkına?” sözü çıktı. Düzgün bir iş çıkardıklarını söylemek mümkün değil. Tek kişilik senaryoda ilerlerken çok farklı araçların da kontrol dümenini elinize geçireceksiniz. Bunlar arasında UAV ile binaları tarayarak düşmanları tespit etmenin yanısıra AC-130′da kullanıyoruz. Modern Warfare’den de hatırlayacağınız AC-130 ile Modern Warfare 2′deki kadar tehlikeli olabildiğimiz gibi karadaki bir kurtarma görevinde destek kuvvet rolü oynuyoruz. Bu tarz görevlerin daha az aksiyon içermesi sebebiyle bir an önce bitirip tekrar kokpite oturmak isteyebilirsiniz, zira ben böyle düşündüm.

Oyunda bahsettiğim gibi görsel seviye yüksek kalibrede. Karadan 5-6 km yüksekteyken atmosfer inanılmaz ve görülmeye değer. Ancak ‘toprak ana’ya yaklaştığınızda durumun hiç de uzaktan göründüğü kadar iyi olmadığını anlayacaksınız. Uçak modellemeri ve kaplamaları kusursuz denilebilecek kadar iyi görünürken zemindeki nesnelerin mesafeye güvenilerek özensizce tasarlandığını görüyoruz. Ubisoft, bu noktalara hep kuş bakışı bakacağımızı düşünmüş olmalı herhalde… Yine de GeoEYE teknolojisiyle hazırlanan oyunun genel anlamda iyi göründüğünü söylemek mümkün. Bu arada boş bulduğunuz anlarda Free Flight moduna geçerek oyuna sinematik bir görünüm kazandırmayı deneyebilirsiniz. Arasahnelerin oldukça uğraş verilmesine rağmen sıkıcı olması gerçekten yazık olmuş. Oyunun ses departmanı daha heyecanlı müziklerden oluşabilirmiş. Müziklerden pek bir şey beklemeyin derim. Patlama efektleri güçlüyken, seslendirmeleri ise yeterli buldum.

Tom Clancy’s H.A.W.X 2′de yapılabilecek en güzel şeylerden biri de oyunu 4 kişiye kadar desteklenen co-op’da oynamak oluyor. Toplam 18 görevden oluşan oyunun campaign modunda yanınıza alacağınız 3 arkadaşınız ile gökyüzünün tadını çıkarırken aksiyonu beraber yaşayabilirsiniz. Oyuncu sayısı artınca oyunun daha kolay geçeceğini düşünmeyin. İşin güzel yanı, oyuncu sayısına doğru orantılı bir şekilde düşman uçak sayısı da artış gösteriyor. Böylece daha çetin ve karmaşık hava mücadelelerine tanık olabiliyorsunuz. Oyunu tek kişi ile bitirdikten sonra kesinlikle geçmiş bölümleri arkadaşlarınız ile oynamalısınız. Bu görevlerde uçağınızı ve silahlarınızı da kendiniz belirleyebilmeniz de cabası. Bir diğer online mod olan “Versus” da ise Team Deathmatch mücadelelerine katılabiliyorsunuz. Ancak bunun sadece 4′e 4 yapılması yeteri kadar eğlenememenizi sağlıyor. Offline‘ken edindiğiniz seviye ve deneyim puanları Versus mod’a aktarılıyor. Bunu diğer Tom Clancy oyunlarında da görüyorduk. H.A.W.X. 2′de bu konuda eksik kalmıyor. Ancak dediğim gibi bırakın Versus modunu, co-op heyecanına kendinizi kaptırın derim.